Σάββατο, 27 Αυγούστου 2011

Ήξερα πως μια μέρα θα έφτανες κοντά μου



Ήξερα πως μια μέρα θα έφτανες κοντά μου
Οι πυκνές κοκκινωπές μπούκλες σου
Θα είχαν γκριζάρει όσες θα είχαν απομείνει  
Ύστερα από ένα τόσο μακρινό και κατακλυσμικό ταξίδι
Δύσκολο και γεμάτο Καβαφικές περιπέτειες   
Λίγο έλειψε να ξεστρατίσεις
Και το δρόμο της επιστροφής να χάσεις
Όμως ήρθες, ο χάρτης της ζωής σου χαραγμένος
Με βαθιές μαχαιριές στο ψηλό σαν ιερό βράχο μέτωπο σου
Ήταν σαν να διάβαζα τη μοίρα σου,τη μοίρα μου,τη Μοίρα Που μας έσμιξε ορφανά γερόντια στα μητρικά της στήθια
Ύστερα από τόσα χρόνια περιπλάνησης
Ύστερα από τόσα χρόνια αναζήτησης
Στα μαύρα και αχανή πελάγη
Χωρίς κουπί, χωρίς βάρκα
Μονάχα τα δυο μας χέρια
Και το θέλημα της Μοίρας
Να μας σπρώχνει σαν να΄ταν ούριος άνεμος  
Στη μυθική ακτή, αλαργινή και απαστράπτουσα 
Μέσα στο κεχριμπαρένιο φως του Οκτώβρη
Μας ξέβρασε εναγκαλισμένoυς στη χρυσή άμμο
Ξέπνοοι ναυαγοί,  νικητές
Παρόλη τη θεόπνευστη  αργοπορία...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου