Ψωμί

Κορμί
Άψυχο
Αζύμωτο
Στα δάκτυλα

Σμιλεμένο

Μαζεύει
Μάζα

Σχήμα
Ψυχή

Λόγω ύπαρξης

Στη γάστρα

Ανασαίνει

Φουσκώνει

Ροδίζει
Ώσπου

Πάνω του

Λιώνεις

Εσύ  

Σοφονίσμπε!

Σοφονίσμπε

Η αγάπη μου στην έρημο κοιμάται

Πρόσωπο βαμμένο λουλακί

Σαν σπάνιο μπλε φεγγάρι

Κοιμάται κι ονειρεύεται

Μια πριγκίπισσα απαράμιλλης ομορφιάς

Νεκρή κόρη της Καρχηδόνας.

Σοφονίσμπε !  Σοφονίσμπε!
Φωνάζει κι απ' τ' όνειρό του
Aθάνατος Φαραώ ξυπνάει
Και την αγάπη του γυρεύει
Απ΄τη μαύρη λήθη ν' αναστήσει.

Σοφονίσπε!  Σοφονίσμπε!
Μα κανείς δεν τον ακούει
Στης ερήμου τη σιγή οι Ερινύες
Σαν τον άνεμο Σιρόκο

Μες στ' αυτιά του σφυρίζουν
Και απαντούν::
 

Ω εσύ! Απόγονε των βασιλιάδων της Νουμιδίας

Δειλέ ήρωα της πεντάρας!

Τι ζητάς και τ’ όνομα της Σοφονίσμπε

Στα ιοβόλα χείλη σου ακουμπάς;             

Άκου καλά, και τον πόθο σου σβήσε!

Η Σοφονίσμπε στον κόσμο δεν ζει πια!

Της προδοσίας σου το πικρό φαρμάκι
Στις φλέβες της αιώνια πλέον θα κυλά!

Άκου, αν θες, το χρίσμα της ερήμου  

Και απ' το αίμα της Σοφονίσμπε πιες
Τη ψυχή της ν΄αναπαύσεις

Και τις πύρινες δάδες της οργής  μας
Μια για πάντα να σβήσεις
Απ' της ερήμου τα ήσυχα βουνά!

Λιώνει ο χειμώνας

Λιώνει ο χειμώνας

Λιώνεις κι  εσύ

Memento  mori

Στην αγκαλιά σου 

Το τίποτα μας βαραίνει

Μη το ξεχνάς!

Η ανοιξή ήταν πάντα

Απατηλή  ...

Ψάχνω

Ψάχνω

Ψάχνω τα απολεσθέντα νοήματα

στα λεξικά

στις εγκυκλοπαίδειες

στα έργα των μεγάλων δημιουργών
στις θολωτές βιβλιοθήκες
στις τρουλωτούς ναούς
στις συνταγές του Τσελεμεντέ
στα αρχαία μαντεία
στους μυστικούς κωδικούς του Torah
στα κατακάθια του καφέ
στις λίστες του Whitman
στο ρω και το τα του έρωτα

και στα ευτελή επεισόδια

της καθημερινότητας μου.

Καβάλα στο φτερό του καρχαρία

Καβάλα στο φτερό του καρχαρία

Καβάλα στο φτερό του καρχαρία

παρά πιο λογικές μου αντιδράσεις

να ιππεύσω την πλάτη  

μιας χιλιοποδαρούσας

και να σέρνομαι στη γη

με χίλια πόδια

Αντ΄ αυτού

προτίμησα το θαλασσινό το βίο!

Κοιτάχτε με!
Πέρα από τον ορίζοντα 

παιδί του ανέμου
και της αύρας πνοή!

Θαλασσοπόρος αγέρωχος
και μαγεμένος ταξιδευτής!

.
Αν και....
έρχονται στιγμές που
μες στη γυαλινή σιωπή
του μισοφέγγαρου του κύματος

τις χιλιοποδαρούσες βλέπω
παρατεταμένες  στη στεριά
περιμένοντας το σύνθημα

τα πόδια τους να σηκώσουν

εν-δυό , εν-δυό

ένα βήμα μπρος και δέκα πίσω

εν-δυό , εν-δυό

στην ασάλευτη γη

κάτω από τα ποδιά τους

Και τότε συλλογίζομαι

μήπως κι εγώ

κάποια μέρα

βρεθώ οϊμέ!

να έρπω στις ακτές

με χίλια πόδια

Aν και θαρρώ

πως οι ακτές

είναι μόνο για χιλιοποδαρούσες…

I Hate Mondays

Τρίτη μέρα της αναρρωτικής μου άδειας.  Δεν θέλω να ξαναπάω στη δουλειά ΠΟΤΕ.  Το μόνο που θέλω είναι να είμαι ελεύθερη να γράφω όλη μέρα, να ορίζω εγώ τον εαυτό μου και κανείς άλλος. ΘΕΛΩ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΠΙΣΩ!!!

Συννεφιά και φύλλα

Μολυβένιος ουρανός!  Οι ήχοι από το δρόμο που φτάνουν στ' αυτιά μου είναι πνιγμένοι σε γκρίζο πέπλο σιωπής.  Τέλειος καιρός για γράψιμο.Ο ήλιος ποτέ δεν μ' εμπνέει. Τι έχει να μου πει αφού όλα ανελέητα τα σκεπάζει με την εκτυφλωτική του λάμψη;  Την ομορφιά της αλήθειας πρέπει να την αναζητάς στις  ανήλιαγες γωνιές του κόσμου, στο κίτρινο μαραμένο φύλλο του μακρινού δάσους που σεμνά  βουτάει τη γλωσσίτσα του στο ρυάκι που κυλάει δίπλα του για να πιει λίγο νεράκι ... ....

Η Αθηνούλα

Χθες φίλησα το κεφαλάκι της Αθηνούλας.  Οι χρυσές της μπούκλες αλαφρομύριζαν λεμόνι.   Καθόμασταν και ταΐζαμε τους γλάρους που είχαν ξεστρατίσει μέχρι την αυλή του σχολείου μας.

"Κυρία, τα παιδιά δεν με παίζουν".

"Δεν πειράζει, Αθηνούλα, σε παίζω εγώ!"

"Το ξέρω, κυρία".

"Είσαι πολύ όμορφη, το ξέρεις;"

"Πείτε το στα παιδιά, κυρία!"

"'Οχι, σε σένα το λέω! Δεν με πιστεύεις;"

"Σας πιστεύω, κυρία".

"Σημασία έχει να το πιστέψεις εσύ, Αθηνούλα".

"Μάλιστα, κυρία, το πιστεύω. Για να το λέτε εσεις...."

Και τη ξαναφίλησα.  Ήταν η ευτυχέστερη στιγμή της μέρας μου.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου

Κοιτάζοντας πίσω στο δεύτερο αυτό μεγάλο “λάθος” της ζωής της, ανάλογα με τη στιγμή και τη διάθεση, άλλοτε ένιωθε ντροπή και αποτροπιασμό, και άλλοτε απέραντη χαρά και ευγνωμοσύνη που η ζωή, έστω και τόσο αργά, της είχε κάνει δώρο την απόλυτη σαρκική απόλαυση.  Στα σκέλια του Ηλία βρήκε τον επίγειο παράδεισο, αυτό που οι Γάλλοι ονομάζουν “la petite mort” (ο μικρός θάνατος), ο οργασμός που υπερβαίνει τα εγκόσμια δεσμά των θνητών ανθρώπων και αγγίζει το θανατο, η κορυφαία ηδονή που λυτρώνει, απογειώνει, συναντά το Θεό και ενώνεται μαζί του. Στα στιβαρά μπράτσα του Ηλία, εγκατέλειπε το σώμα της, δεν είχε χέρια, πόδια, κεφάλι, νου, σκέψη τίποτα ανθρώπινο και φθαρτό, γινόταν μια άυλη ουσία, μια έκρηξη ηδονής που συντάραζε ολόκληρο το σύμπαν.   Εκείνο τον καιρό δεν ήθελε  τίποτα άλλο από τη ζωή παρά μόνο να βρίσκεται συνεχώς στο κρεβάτι με τον Ηλία, να του δίνεται ξανά και ξανά, να χάνονται ο ένας μέσα στην ανυπαρξία του άλλου, να σφίγγονται μέσα στη θεϊκή λήθη του έρωτά τους.  

Απόσπασμα από το βιβλίο μου

 

  

    Tον είδε να κάθεται ανακούρκουδα, ένας εκστασιασμένος  γκουρού, πλαισιωμένος από αρωματικά κεριά, αγκαλιά με την κιθάρα του, το φωτισμένο του πρόσωπο ανασηκωμένο προς τον ουρανό,  τα μάτια του κλειστά, να ερμηνεύει με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο, το νοσταλγικό τραγούδι του Enrico Macias. Ο χρόνος που είχε μεσολαβήσει από το τότε μέχρι τώρα έλιωσε στα πυρά της φλογερής της φαντασίας και είδε τον εαυτό της να κάθεται δίπλα του, νέα και όμορφη, θλιμμένη,  γνωρίζοντας πως ο έρωτάς τους είχε ημερομηνία λήξης,  πως κάποια μέρα  θα την εγκατέλειπε...

 

 Θα φύγω χωρίς ποτέ να μάθω γιατί ήρθα σ' αυτόν τον κόσμο μόνο και μόνο να καταδικαστώ και πάλι στην  ανυπαρξία!  Η σκέψη αυτή με καταθλίβει, εκμηδενίζει κάθε αξία, κάθε νόημα, κάθε ουσία που θα μπορούσε να έχει η ζωή !   Μας οφείλουν μια εξήγηση στο κάτω κάτω της γραφής, ρε αδελφε!!

Απόσπασμα από το βιβλίο μου

Συνεχώς σκέφτομαι αυτό που συντελείται μέσα στο κορμί μου, στη σκοτεινή, αόρατη ύλη του εαυτού μου.   Το φαντάζομαι κάτι σαν το μωρό της Rosemary στην ταινία του Polansky με τη Mia Farrow και το John Kassavetes, ένα μικρό σατανικό τέρας μερικών εκατοστών να στριφογυρίζει σαν τρυπάνι μέσα μου, ένα πράγμα κάτι σαν σκουλήκι, γλοιώδες και γυαλιστερό, να σκάβει μικρές τρυπίτσες στα εσωτερικά μαλακά μάγουλα της μήτρας μου, να μασουλάει αδιάκοπα τα διάφορα όργανα του κορμιού μου.  Αυτές τις μέρες,  εκτός από τα νύχια μου και τα συκώτια μου, δεν τρώω απολύτως τίποτα.  Ούτε τα  καταπληκτικά εδέσματα του Μάριου μπορούν να με δελεάσουν.  Η ιδέα της ασιτίας σφηνώνεται στο μυαλό μου και μοιάζει σαν την  τέλεια λύση.  Θα το πεθάνω της πείνας,  Μαζί με μένα και αυτό.  Πόσο θα αντέξει; 

There are no songs left to sing

There are no songs left to sing

No poems left to write

The stars avert their gaze in a sky

Blacker than the bottom of a frying pan

Wondering in deep disgust

What world is this that sleeps but never dreams?

Where are the poets and the bards?

And the lovers who once sang praise

To our beauty and charms?

Where is Selene our pregnant lady of light

On whose silver belly men pondered

The myriad mysteries of life?    

Snuffed are the beacons in the heavens above

The doom-mongers and the naysayers of the world
Speak the truth while the truth-sayers

utter blasphemous lies in the ears

Of foolish men

The crimson tide roars drenching

The quick sands of drowning innocence

Choking on its own damned fury

While cries of Kyrie eleison go unheard

In the raging abyss of darkness above

No god claims the human beast

Who rears its gruesome head

And dreams no more.

My vices are as sweet as honey drops

My vices sweet as honey
drops thick and silky  smooth

how they quiver
like a second's pleasure
on your wayward gypsy tongue

when in gentle laps
it climbs my mons veneris 

and wipes the dew off
my sacred swollen mound

quenchimg for a dying moment
its ravishing thirst
then replenished
crafts its way through
ravines ruby deep and dark

plunging right to the core

of my melting resistance

I can wait no more
and in sheer abandon

I offer up my nakedness

in all its gruesome glory

as shamelessly as

a new born babe

I cry out my release

in tears of joy  

My lover has no face

My lover has no face

No eyes no nose no lips 

Nor body I can hold

He is but a voice

a ghost of eloquence

Pervasive in my writhing ecstasy

I can not see him as he slips

Inside my oozing crevices

 A stretched out drum of sheer sensation 

In his transparency  I become

In flaming tongues of poetry 

He breathes new life into me

Ginsberg´s supermarket

I wandered into Ginsberg´s supermarket tonight
the neon chill crawled up and down the aisles
like bony fingers rippling my spine
I saw him there standing by the plums and avocadoes
stroking Whitman´s book in one hand
and the rolling hills of cantelopes in the other
sniffing their soft mellow belllies in sensual delight
I looked away embarassed ...pathetic it was
as was my own solitary aching and so
Ι turned to leave when out of nowhere
Edgar Allan Poe appeared before me
among the hot peppers and celery stalks
gaunt and ghostly in bleak black attire
his obnoxious raven perched on his middle fleshless finger
forever croaking nevermore.. nevermore ... nevermore
as it pecked at the ripe rotting tomatoes on display
like the aging whores in Amsterdam
I hurried on a in stark terror and stumbling
tripped over good ol' Rudyard Kipling
over by the frozen food section
muttering if,if, if,if, if, if,if,if,if,if
ad nauseam ....
never a more useless word thought I
and sweeping  my gaze in another direction 
beheld Archibald Leish's armless ambidextrian midget
match in hand setting fire to his big, fat toe
I had had enough and turned to retrace my steps
when lo and behold there he was Walt Whitman himself
amidst the hanging hams and headless cows
his beard pointing to the flashing word EXIT
as if directing me to abandon my senseless search
I felt cold inside and shivering incontrollably
pulled my collar up as I made my way
through the ghastly maze of twisted corridors
then grabbing a bottle of bourbon  I hastened my step
until I got to the check out counter where stood
behind the cash register the black-hooded man twirling a giant pole
as if it were a baton at a circus side show
and taking my money showed me the exit
pointing to the wall that had no door

Like a worm

Like a worm

like a worm

you squiggle

in and out

round and about

poking here

digging there

nip a bud

trample a root

suck the sap

father baby worms

all slimy

slithery

slinking sleuths

crack the stems

crackle the leaves

devour the dung

wallop the water

plunder the soil

pilfer the pot

why should I care

after all

you are just a worm...

Jack o’ Lantern Days

Jack o’ Lantern Days

I remember there were days

All swaddled in white

And lit from within

Like smiling jack o’ lanterns

Days poised on the brink

Of a new revelation

I remember there were days

All frosted in pink

And sweet and lush at the heart

Like soft centered chocolate candy

Days lived in hushed promises

Of wonders to come

I remember there were days

All tucked away in dark corners

And lying cozy and still

Like gifts within a box

Waiting to be opened

On Christmas morning

Walk me in the rain

Walk me in the rain

let me smell the wooly moistness

of your sweater against my cheek

let me feel the velvet smoothness
of your burning cheeks against my brow

let me kiss the quaking rain drops

that cling like morning dew upon your lashes

let me trace the lacy wetness

with my icy finger tips
laugh with me, dance with me

feel the joyful tingling inside

the sweet abandon

the child-like glee

and when the rain is spent

take me home

and walk me in the rain

again....

Μου αρέσει η γύμνια σου

Μου αρέσει η γύμνια σου

Μου αρέσει η γύμνια σου

πάνω στη δίκη μου γύμνια

το πως αλείφεσαι πάνω μου

σαν μεθυστικό μυροβόλο λάδι

το πως το κορμί μου

γυαλίζει και γλιστράει 

σαν φίνο ινδικό μετάξι

το πως τυλίγεται σφικτά

στο σκληρό πυρήνα σου

το πως τα χέρια σου

σμιλεύουν απαλά το σώμα μου

και γίνομαι θεά αγαλματένια

το πως παίρνεις το στόμα μου

στο δικό σου στόμα

και μέσα σου λαίμαργα ρουφάς

την κοφτή καυτή ανάσα μου  
βαθιά πολύ βαθιά 
στο κόκκινο βυθό σου

και γίνεται μέσα σου η ανάσα μου
άνεμος και λύσσα φοβερή
και φουσκοθαλασσιά μεγάλη

αλλεπάλληλα κύματα

ψηλά στις κορυφές τους
σε εξυψώνουν

ένα ένα τα κουρσεύεις 
με μεγάλη μαεστρία

σαν έμπειρος καραβοκύρης

ωσότου έρθει  

το ένα και μοναδικό

η θεϊκή πλημμύρα 

και βουλιάξει το κατάρτι σου

και ο πόθος σου

εξαντλημένος

σε ξεβράσει στα γόνατά μου.