Θα φύγω χωρίς ποτέ να μάθω γιατί ήρθα σ' αυτόν τον κόσμο μόνο και μόνο να καταδικαστώ και πάλι στην  ανυπαρξία!  Η σκέψη αυτή με καταθλίβει, εκμηδενίζει κάθε αξία, κάθε νόημα, κάθε ουσία που θα μπορούσε να έχει η ζωή !   Μας οφείλουν μια εξήγηση στο κάτω κάτω της γραφής, ρε αδελφε!!

Απόσπασμα από το βιβλίο μου

Συνεχώς σκέφτομαι αυτό που συντελείται μέσα στο κορμί μου, στη σκοτεινή, αόρατη ύλη του εαυτού μου.   Το φαντάζομαι κάτι σαν το μωρό της Rosemary στην ταινία του Polansky με τη Mia Farrow και το John Kassavetes, ένα μικρό σατανικό τέρας μερικών εκατοστών να στριφογυρίζει σαν τρυπάνι μέσα μου, ένα πράγμα κάτι σαν σκουλήκι, γλοιώδες και γυαλιστερό, να σκάβει μικρές τρυπίτσες στα εσωτερικά μαλακά μάγουλα της μήτρας μου, να μασουλάει αδιάκοπα τα διάφορα όργανα του κορμιού μου.  Αυτές τις μέρες,  εκτός από τα νύχια μου και τα συκώτια μου, δεν τρώω απολύτως τίποτα.  Ούτε τα  καταπληκτικά εδέσματα του Μάριου μπορούν να με δελεάσουν.  Η ιδέα της ασιτίας σφηνώνεται στο μυαλό μου και μοιάζει σαν την  τέλεια λύση.  Θα το πεθάνω της πείνας,  Μαζί με μένα και αυτό.  Πόσο θα αντέξει; 

There are no songs left to sing

There are no songs left to sing

No poems left to write

The stars avert their gaze in a sky

Blacker than the bottom of a frying pan

Wondering in deep disgust

What world is this that sleeps but never dreams?

Where are the poets and the bards?

And the lovers who once sang praise

To our beauty and charms?

Where is Selene our pregnant lady of light

On whose silver belly men pondered

The myriad mysteries of life?    

Snuffed are the beacons in the heavens above

The doom-mongers and the naysayers of the world
Speak the truth while the truth-sayers

utter blasphemous lies in the ears

Of foolish men

The crimson tide roars drenching

The quick sands of drowning innocence

Choking on its own damned fury

While cries of Kyrie eleison go unheard

In the raging abyss of darkness above

No god claims the human beast

Who rears its gruesome head

And dreams no more.

My vices are as sweet as honey drops

My vices sweet as honey
drops thick and silky  smooth

how they quiver
like a second's pleasure
on your wayward gypsy tongue

when in gentle laps
it climbs my mons veneris 

and wipes the dew off
my sacred swollen mound

quenchimg for a dying moment
its ravishing thirst
then replenished
crafts its way through
ravines ruby deep and dark

plunging right to the core

of my melting resistance

I can wait no more
and in sheer abandon

I offer up my nakedness

in all its gruesome glory

as shamelessly as

a new born babe

I cry out my release

in tears of joy  

My lover has no face

My lover has no face

No eyes no nose no lips 

Nor body I can hold

He is but a voice

a ghost of eloquence

Pervasive in my writhing ecstasy

I can not see him as he slips

Inside my oozing crevices

 A stretched out drum of sheer sensation 

In his transparency  I become

In flaming tongues of poetry 

He breathes new life into me

Ginsberg´s supermarket

I wandered into Ginsberg´s supermarket tonight
the neon chill crawled up and down the aisles
like bony fingers rippling my spine
I saw him there standing by the plums and avocadoes
stroking Whitman´s book in one hand
and the rolling hills of cantelopes in the other
sniffing their soft mellow belllies in sensual delight
I looked away embarassed ...pathetic it was
as was my own solitary aching and so
Ι turned to leave when out of nowhere
Edgar Allan Poe appeared before me
among the hot peppers and celery stalks
gaunt and ghostly in bleak black attire
his obnoxious raven perched on his middle fleshless finger
forever croaking nevermore.. nevermore ... nevermore
as it pecked at the ripe rotting tomatoes on display
like the aging whores in Amsterdam
I hurried on a in stark terror and stumbling
tripped over good ol' Rudyard Kipling
over by the frozen food section
muttering if,if, if,if, if, if,if,if,if,if
ad nauseam ....
never a more useless word thought I
and sweeping  my gaze in another direction 
beheld Archibald Leish's armless ambidextrian midget
match in hand setting fire to his big, fat toe
I had had enough and turned to retrace my steps
when lo and behold there he was Walt Whitman himself
amidst the hanging hams and headless cows
his beard pointing to the flashing word EXIT
as if directing me to abandon my senseless search
I felt cold inside and shivering incontrollably
pulled my collar up as I made my way
through the ghastly maze of twisted corridors
then grabbing a bottle of bourbon  I hastened my step
until I got to the check out counter where stood
behind the cash register the black-hooded man twirling a giant pole
as if it were a baton at a circus side show
and taking my money showed me the exit
pointing to the wall that had no door

Like a worm

Like a worm

like a worm

you squiggle

in and out

round and about

poking here

digging there

nip a bud

trample a root

suck the sap

father baby worms

all slimy

slithery

slinking sleuths

crack the stems

crackle the leaves

devour the dung

wallop the water

plunder the soil

pilfer the pot

why should I care

after all

you are just a worm...

Jack o’ Lantern Days

Jack o’ Lantern Days

I remember there were days

All swaddled in white

And lit from within

Like smiling jack o’ lanterns

Days poised on the brink

Of a new revelation

I remember there were days

All frosted in pink

And sweet and lush at the heart

Like soft centered chocolate candy

Days lived in hushed promises

Of wonders to come

I remember there were days

All tucked away in dark corners

And lying cozy and still

Like gifts within a box

Waiting to be opened

On Christmas morning

Walk me in the rain

Walk me in the rain

let me smell the wooly moistness

of your sweater against my cheek

let me feel the velvet smoothness
of your burning cheeks against my brow

let me kiss the quaking rain drops

that cling like morning dew upon your lashes

let me trace the lacy wetness

with my icy finger tips
laugh with me, dance with me

feel the joyful tingling inside

the sweet abandon

the child-like glee

and when the rain is spent

take me home

and walk me in the rain

again....

Μου αρέσει η γύμνια σου

Μου αρέσει η γύμνια σου

Μου αρέσει η γύμνια σου

πάνω στη δίκη μου γύμνια

το πως αλείφεσαι πάνω μου

σαν μεθυστικό μυροβόλο λάδι

το πως το κορμί μου

γυαλίζει και γλιστράει 

σαν φίνο ινδικό μετάξι

το πως τυλίγεται σφικτά

στο σκληρό πυρήνα σου

το πως τα χέρια σου

σμιλεύουν απαλά το σώμα μου

και γίνομαι θεά αγαλματένια

το πως παίρνεις το στόμα μου

στο δικό σου στόμα

και μέσα σου λαίμαργα ρουφάς

την κοφτή καυτή ανάσα μου  
βαθιά πολύ βαθιά 
στο κόκκινο βυθό σου

και γίνεται μέσα σου η ανάσα μου
άνεμος και λύσσα φοβερή
και φουσκοθαλασσιά μεγάλη

αλλεπάλληλα κύματα

ψηλά στις κορυφές τους
σε εξυψώνουν

ένα ένα τα κουρσεύεις 
με μεγάλη μαεστρία

σαν έμπειρος καραβοκύρης

ωσότου έρθει  

το ένα και μοναδικό

η θεϊκή πλημμύρα 

και βουλιάξει το κατάρτι σου

και ο πόθος σου

εξαντλημένος

σε ξεβράσει στα γόνατά μου.

I like things that are round

I like things that are round

I like things that are round

Like pumpernickel rolls, full moons

And the swollen bellies of pregnant women.

Sharp edges frighten me

I never turn corners,wear pointed shoes

Or talk to people with square heads

Like Picasso's or my neighbor's next door.

I envy snails, unborn babies

And the lesbians I’ve known.

I never visit gothic churches

Or looming pyramids of old

Instead I curl within

A furled up leaf within another

Gathering light

In visions rounder than a crystal ball

I walk in circles

Taking care not to step without

Onto jagged cliffs

Dagger sharp and aiming

Straight for the heart

And so

I remain within

A simple child

Forever reluctant to be born.

To J. Alfred Prufrock

To J. Alfred Prufrock

Shall we drift
together... apart?
Upstream ...downstream
Or no stream at all?
Do we dare to believe in mythical shores?

Within the spaces there is time
To reconsider and deny
To revise and compromise.
Within the lapses there is time
To reverse and curse
And stop the turning of the tide.

Can it be done?
Can it be done?
Can the moments be unraveled
Like the bunched up yarn upon the table
On the table waiting,waiting
Hoping to be undone?

So, do we dare?
Oh, do we dare?
Do we turn back upon those stairs?
Decide within a minute
What a minute can undo?

Do we dare
Oh, do we dare?
Look back without a care?
Shrug and say
What did it matter?
After all, what did it matter?
The waning fire,the cold disgrace
The licking fog upon our face?


Yes, I know, I know!
I grow old, I grow old!
I wear my trousers to the knee
I see bald corpses in my tea.

So let us go, then, Alfred dear
Let us go through “half-deserted streets”
To that restaurant with the oysters shells.
Let us get down to that business
To that final, gruesome business
As overwhelming as it is.
Shall we let the reaper in?
Yes, let us go and make that visit.

So what if the people come and go
Talking of Michelangelo?

The note

It isn’t I ...no it isn’t I!

It is the jostled image

Of someone I once knew.

Not long ago.

Just yesterday it seems

I dreamt of gothic spires

Transcending clouds

And libraries thick and dark

With painted domes

And names like Carlyle and Descartes

Now the only names I know

Are in the local grocery store

At night I lie awake

And listen to my husband snore.

Tomorrow I will take a lover

Daytime hard and undercover.

Once I counted stars

Now it’s pennies gray hairs

And the years I have left

When my daughter's twenty

I’ll be fifty

If I’m lucky

Which I am not

Tonight I'll write that note

and stick it in my house dress pocket

Or better still

I'll start a story

Of a woman in distress

But first I'll bake a cake

And do the laundry

These things they can not wait

Once I'm done

I'll take my leave

Go after all those haunting dreams

My feet are cold

My slippers worn

My soul is torn

Tonight I'll draw my will

Disown my life and all its dribble

Leave my dishrag to my husband

Now asleep in sheets of grace

Not a worry line upon his face

How he hoards his little kisses

Tasteless things inside my mouth

A consolation prize I can do without

Time to make the tea

Time to make the tea

Oh, where's the kettle?

Dear me, where is the kettle?

Now that my days are almost done

Now that my days are almost done
The things I coveted when I was young 
Now as inaccessible as my youth 
Prevent my ageing gracefully

So many unfulfilled desires
Some I recall
Οthers nudge a memory or two 
The treehouse I never owned
The bike I never rode

And the love I could not hold

In school I'd feel sublime 
So sure I'd be a poet  
Or a scholar of some kind 
Always with my head in clouds 
And feet an inch or two above the ground

Whatever will become of her they’d say

And shake their heads in such dismay

Now I drag my feet

In worn-out slippers of defeat
I prowl the premises at night 
Stumbling on the grieving ghosts 

Of things that never came to pass 
A crib death of a kind 
One hardly dares to speak about..

Πως αν η αγάπη πέσει

Πως αν η αγάπη πέσει

και το αίμα της δώσει

μα η μάχη χαθεί

άφησέ την να φύγει

μη τη σηκώνεις ψηλά

τα τραύματά της

μη προσπαθήσεις

να επουλώσεις

αυτό απλά δεν γίνεται

γι αυτό
άφησέ την χάμω

στη γη να ξεψυχήσει

έτσι όπως έζησε
ηρωικά

μα προπάντων

ακέραια και αρτιμελής

Απόσπασμα από το βιβλίο μου

 Και την άλλη μέρα έφυγα κι από τη μια στιγμή στην άλλη έχασα τα πάντα. Μέσα σε δέκα περίπου ώρες, όσο διήρκεσε η πτήση μου από τη Βοστόνη μέχρι την Αθήνα και μετά μέχρι τη Θεσσαλονίκη, η ζωή μου άλλαξε, και ότι γνώριμο και πολύτιμο υπήρχε γύρω μου, αρπάχτηκε βίαια μέσα από τα ίδια μου τα χέρια: η μικρή μου αδελφή που τόσο πολύ λάτρευα, οι παιδικοί μου φίλοι, το σπίτι μου, το ποδήλατο μου που με ταξίδευε στιςμακρινές γειτονιές της Βοστόνης και μου έδινε την ψευδαίσθηση της ελευθερίας που τόσο είχα ανάγκη, η ζωή μου ολόκληρη, όλα, μα όλα, καταβροχθίστηκαν μέσα στο αχανές μαύρο ουρανό της έναστρης νύχτας. Ακόμη και σήμερα, τόσα χρόνια αργότερα, με τόσα απωθημένα μέσα μου, πού και πού με πιάνει η τρέλα και οργισμένη, ανασέρνω από τη μνήμη μου τα συντρίμμια της ζωής μου και, απεγνωσμένα, προσπαθώ να τα ανασυνθέσω, να ξαναφτιάξω την εικόνα του κόσμου όπως την ήξερα, την εικόνα του εαυτού μου, ο εαυτός μου που χάθηκε μέσα σε ένα περιβάλλον άγνωστο και εχθρικό, όπου τα πάντα φάνταζαν εξωπραγματικά σαν να είχα πατήσει το πόδι μου, ως δια μαγείας, σε έναν κόσμο άγνωστο, παράλογο και παντελώς αδιάφορο για μένα.

Έτσι σε θέλω

Έτσι σε θέλω

να διαστέλλεσαι μέσα μου

σαν το σύμπαν

να γιγαντώνεσαι μέσα μου

σαν ιερός βράχος

να απλώνεσαι μέσα μου

σαν τη θάλασσα

να γίνεσαι

ένα με τη σάρκα μου

να με γεμίζεις

γη

αέρα

φωτιά

νερό

να γίνεσαι ο Θεός μου

στις ηδονοκορφές

του Ολύμπου

Στη μητέρα μου

Δεν ήταν μέρα αυτή

που διάλεξε ο Χάρος να σε πάρει.

Οι αμυγδαλιές ολάνθιστες

και το φεγγάρι ορθάνοιχτο

σαν λευκόχρυσο τριαντάφυλλο

στο πελώριο αυτί του σύμπαντος

Το σύμπαν που έλεγες,

ξανά και ξανά, πως έχασες

κι αυτό σε άκουγε, σε άκουγε!

Και σε μάζεψε κοντά του!

Κανείς δεν σε είδε

να ξεμακραίνεις

σαν μοναχικό καράβι
να χάνεσαι
στη γαλάζια αχλύ

της αρυτίδωτης θάλασσας.

Κανείς δεν άκουσε

το στερνό το σφύριγμά του
μήτε το αλαφροπάτημά σου.

Κανείς δεν είδε τη μορφή σου

να σου πει αντίο

να σου πει καλό ταξίδι!

Και μη φοβάσαι!

Δικό μου ήταν το τελευταίο φιλί

δικά μου τα τελευταία λόγια

Ψίχα ψωμιού σε τάιζα

στο στόμα και σου μίλαγα, σου μίλαγα.

“Όμορφο το φεγγάρι, μάνα, δες!”

Δεν ξέρω αν μ' άκουγες

αν η φωνή μου έφτανε

ως εκεί που διάβανες.

Ελπίζω να σε συνόδευαν

γλύκα τα λόγια μου

στο ταξίδι που τόσο ήθελες να πας!

Το πρωί ξεμύτισα από την κρυψώνα μου γιατί ψιλόβρεχε.  Μ 'αρέσει η βροχή, το άγγιγμα της, το άρωμα της,  η  φωνή της.  Περπάτησα στη γειτονιά μου κάτω από τα δέντρα που πάνω στα φύλλα τους, σαν μικρές γυάλινες χάντρες, γυάλιζαν οι σταγόνες της βροχής. Είδα ένα ζητιάνο να κάθεται στο πλατύσκαλο μιας τράπεζας. Ήταν καμιά πενηνταριά χρονών και είχε τραβήξει την τραγιάσκα του μέχρι κάτω για να καλύψει το πρόσωπό του.   Είδα και καμιά δεκάρια παππούδες να καπνίζουν έξω από ένα καφενείο γιατί απαγορεύεται τώρα το τσιγάρο σε κλειστούς χώρους.  Η επόμενη στάση μου ήταν το super market. Στο ταμείο δεν μου έφτασαν τα χρήματα κι αναγκάστηκα ν' αφήσω την οδοντόκρεμα και το αποσμητικό.  Στο δρόμο κούναγα το κεφάλι μου και έριχνα ματιές μέσα στα μαγαζίά  που ήταν σχεδόν άδεια. Επέστρεψα σπίτι, έβαλα λίγο κρασί και άρχισα να γράφω ..Μακάρι να μπορούσα να μπω μέσα σε μια σταγόνα βροχής και να κούρνιαζα.  Ο κόσμος είναι πιο όμορφος από ΄κει. ...

Τη μέρα που ο Μεγάλος Σεισμός ταρακούνησε τα μυαλά των ανθρώπων, ένα ολόκληρο χωριό της Δυτικής Μακεδονίας βυθίστηκε στο πένθος. Η όμορφη γυναίκα του Γιώτα, η Ξία, είχε φέρει στον κόσμο το τρίτο κατά σειρά κορίτσι του ζευγαριού. Όλεθρος μεγάλος και από το σεισμό φοβερότερος!

     Οι κραυγές της λεχώνας έφτασαν μέχρι την εκκλησία την ώρα που ο παπάς μεταλάμβανε τους πιστούς του. Το δισκοπότηρο έπεσε από τα χέρια του και έτρεξε άρον άρον, ξωπίσω του και το ποίμνιό του, στο φτωχικό του Γιώτα και της Ξίας. Όρμησαν όλοι μαζί μέσα στο μαγειρειό σαν σμήνος αγριεμένων μελασών. Οι φωνές του μωρού έκαναν τη γη να τρέμει και τα τζάμια να τρίζουν. Μπήκαν σύσσωμοι στην κάμαρα με το τζάκι και είδαν την κούνια του μωρού να κουνιέται πέρα δώθε σαν χαρμόσυνη καμπάνα. Έσκυψαν πάνω από την κούνια και έκπληκτοι αντίκρισαν ένα πλασματάκι, κακάσχημο, με πυρρόξανθα μαλλιά και ένα μικρό κόκκινο σημάδι σαν φλογίτσα ανάμεσα στα ξανθά του φρύδια. Το φασκιωμένο νεογνό χτυπιόταν μέσα στην κούνια του σαν μικρή νεκραναστημένη μούμια.

     «Τι σμαδ είνι τούτου 'δω» ρώτησε πρώτη και καλύτερη η Κλεισάρω, η χοντρή θεία του μωρού.

     «Είν' δμονσμέν! Δεν βλεπς το σμαδ;» είπε η Στεργιάνω, η αδύνατη θεία του μωρού και ζήτησε από τον παπά να διαβάσει τη μικρή.

      Ο παπάς διάβασε τη μικρή αλλά οι προσευχές του δεν έπιασαν τόπο. Η λιλιπούτεια μούμια μέσα στην κούνια συνέχιζε να ουρλιάζει. Την κούνησε ο ένας, την κούνησε ο άλλος, όλοι με τη σειρά, του κάκου όμως γιατί το κοριτσάκι δεν σταμάταγε το κλάμα.

     «Ουστ άπου ' δω! Θκιαμ είνι ιγγονή» βρόντηξε ο μπάρμπα Βαγγέλης, ο παππούς της μικρής, και τους έκανε όλους πέρα. Άπλωσε το χέρι του στην κούνια και ως δια μαγείας, το κλάμα σταμάτησε. Από εκείνη την ημέρα κι έπειτα, αν τολμούσε κανείς να αγγίξει την κούνια του μωρού, όλο το χωριό έχανε τον ύπνο του.

     Λίγες μέρες αργότερα το κοριτσάκι αρρώστησε βαριά. Το κόκκινο σημάδι είχε απλωθεί πατόκορφα στο κορμάκι του. Τη νύχτα που χαροπάλευε, οι μαυροφορεμένες γυναίκες του χωριού συγκεντρώθηκαν γύρω από τη κούνια του μωρού, και μ' ένα κερί στο χέρι, βάλθηκαν να κρατήσουν αγρυπνία περιμένοντας τη ψυχή του κοριτσιού να κάνει φτερά.

     «Ασ' το να πιθάν'. Τι του θελ' άλλου κουρίτσ' ο Γιώτας;» έσκουζαν οι καρακάξες.

Ούτε να τ' ακούσει ο κακόμοιρος ο Γιώτας. Καβαλίκεψε το άλογο του και καλπάζοντας σαν το φουρτουνιασμένο άνεμο πήγε στην πόλη για να φέρει το γιατρό. Το κοριτσάκι τελικά σώθηκε και πήρε το όνομα Θεοδώρα.